Doe het licht maar uit

Bij het einde van de legislatuur heeft De Morgen alle Kamerleden en Senatoren een quotering gegeven. Het is zoals in een klas. Er zijn goede en minder goede leerlingen. Als gemeenschapssenator behoor ik blijkbaar tot de mindere ‘goden’ en godinnen die het parlement bevolken. Een onaangename verrassing. Zeker omdat mijn quotering in 2009, na 1,5 jaar Vlaams parlement, aantoonde dat ik op de goede weg zat. Mijn werking is niet gewijzigd, enkel geïntensifieerd, want ik ben in twee parlementen actief (Vlaams parlement en Senaat).

Het verschil met het onderwijs is dat de leerlingen aan een examen worden onderworpen. Hun kennis wordt getest. Indien de leerling onvoldoende wordt bevonden en een B- of C-attest krijgt, wordt dit door de leraar gemotiveerd. Kan de leerling zich daar niet in vinden, dan bestaat de mogelijk om tegen het attest in beroep te gaan. De betrokken leerling wordt dan gehoord en kan zijn argumentatie meegeven.

In de politiek ligt dit duidelijk anders. Toch wens ik enkele zaken mee te geven. Als gemeenschapssenator ben ik sinds oktober 2009 actief. Dit heeft mij niet belet om bijna wekelijks onze ministers in plenaire vergadering aan de tand te voelen. Meermaals heb ik als laatste spreker letterlijk het licht van de Senaat uitgedaan. Ook in de commissie Sociale Aangelegenheden heb ik actief deelgenomen aan de debatten.

Verbaasd was ik te lezen in mijn beoordeling dat je in de Senaat weinig voor de armoedebestrijding kan doen (De Morgen, 6 mei 2010) Als promotor armoedebestrijding voor CD&V ben ik hierover uiteraard meermaals tussengekomen in de Senaat. Armoedebestrijding is zeker niet alleen de taak van de Vlaamse overheid. Niet alle bevoegdheden behoren immers tot het exclusieve werkterrein van één beleidsniveau. Samenwerking en afstemming met de regionale parlementen is dus noodzakelijk. In tegenstelling tot wat sommigen dan ook beweren, is er voor de Senaat dus nog een grote rol weggelegd in het kader van de armoedebestrijding.